Γιατί οι γονείς πληγώνουν τόσο βαθειά;

iphigeneia panetsou

mother

Η μητρική αγάπη θεωρείται αυτονόητο συναίσθημα αλλά αντικειμενικά δεν είναι.

Τα παιδιά δεν είναι τα ιδανικά παιδιά της φαντασίας μας . Όπως επίσης και οι μητέρες δεν μοιάζουν μ αυτές που περιγράφουν τα ποιήματα.

Ο μύθος της μητρότητας – όπως κάθε μύθος – είναι απλουστευμένος και απλοποιημένος. Όλοι μας έχουμε βιώσει την κατάρριψη αυτού του μύθου στην παιδική μας ηλικία, αλλά μεγαλώνοντας όλοι θέλουμε ν’ αποδείξουμε ότι εμείς θα τον επαληθεύσουμε ως γονείς.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 528 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Λογοκρισία: Φίμωτρο στην ταινία «Ο Αντίχριστος» του Λαρς Φον Τρίερ για βία και σεξουαλικότητα.

Λογοκρισία: Φίμωτρο στην ταινία «Ο Αντίχριστος» του Λαρς Φον Τρίερ για βία και σεξουαλικότητα.

Πιο πολύ ενοχλούν τη Μεσαιωνική Ευρώπη οι εικόνες του σινεμά παρά τα πνιγμένα παιδιά του Αιγαίου.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 840 επιπλέον λέξεις

Aναμνήσεις από τις καλοκαιρινές διακοπές στο λύκειο

Aναμνήσεις από τις καλοκαιρινές διακοπές στο λύκειο

Με το που τελείωνε η σχολική χρονιά, έπιανα δουλειά για κανα-δυο μήνες σε μια αποθήκη ενός μεγάλου super market της Νέας Σμύρνης σαν φορτοεκφορτωτής. «Παιδική εργασία» θα σκεφτείτε και θα έχετε δίκιο. Αλλά εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν τέτοια κωλύματα. Και τα λεφτά ήταν καλούτσικα. Κάθε μέρα λοιπόν πήγαινα στην αποθήκη στη Πειραιώς και φόρτωνα-ξεφόρτωνα φορτηγά μαζί με 2-3 άλλους εργάτες. Όταν έφτανα νωρίς, πριν ανοίξει η αποθήκη, καθόμουν και χάζευα κάτι αρουραίους που έπιναν νερό από μια βρύση εκεί έξω. Πάνω από την αποθήκη ήταν ένα βυρσοδεψείο. Η μπόχα ανυπόφορη αλλά την συνήθιζες μετά από λίγο.

Ο αποθηκάριος και ένας οδηγός είχαν στήσει το δικό τους «μαγαζάκι» στην επιχείρηση. Έπαιρναν όλα τα ακατάλληλα/προς επιστροφή τρόφιμα, τα σένιαραν όσο μπορούσαν και τα ξαναδιοχέτευαν στα παντοπωλεία.

Ο μεγάλος εφιάλτης μας ήταν τα εβαπορέ. Οι κούτες τους ήταν πολύ βαριές και ασήκωτες. Όταν έφτανε νταλίκα με παραλαβή από εβαπορέ, όλοι σφίγγαμε τα δόντια και βλαστημάγαμε. Οι ντάνες των εβαπορέ έφταναν τα 3-4 μέτρα ύψος. Κάθε επίπεδο είχες 5-6 κούτες περίπου. Φανταστείτε τις ποσότητες.

Μια μέρα ο αποθηκάριος μου ζήτησε να πάω μετά το σχόλασμα με έναν οδηγό να πάρουμε μερικές κούτες με «καρνέισον». Θα μου έδινε κάτι παραπάνω για αυτή την δουλειά. Χρειαζόμουν τα χρήματα και τα καρνέισον ήταν ελαφριά, σχετικά. Οπότε δέχτηκα. Με προβλημάτισε το γεγονός πως αντί να πάρουμε το μικρό φορτηγάκι, πήραμε το μεγάλο. Τελικά, κατέληξα στο λιμάνι να γεμίζω το μεγάλο φορτηγό με εβαπορέ. Και μετά έπρεπε να το αδειάσω στην αποθήκη. Γύρισα σπίτι σκοτωμένος. Την άλλη μέρα ήμουν ξανά εκεί.

Από όλους τους συναδέλφους, θυμάμαι έναν συμπαθέστατο τυπάκο που δούλευε εκεί από πάντα, μάλλον. Δεν ήταν πολύ ξύπνιος αλλά είχε ένα τεράστιο χαμόγελο, γυαλιά μυωπίας με χοντρούς σκελετούς, πάντα φόραγε ένα άσπρο πουκάμισο(!) και ζούσε με την μάνα του που είχε κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Ενώ ήταν πάντα γελαστός και πλακατζής, κάποιες φορές, όταν κάναμε διάλειμμα για κολατσιό (εκείνα τα φοβερά εργατικά σάντουιτς με τα πάντα μέσα), τον άκουγα να μονολογεί με σκυφτό το κεφάλι: «Καημένη μου ζωή… Καημένη μου ζωή…» Νομίζω πως αυτός ο άνθρωπος είναι από εκείνους που με σημάδεψαν για πάντα.

Όταν η θάλασσα είναι καλή με τα προσφυγόπουλα

kalymnosola

Μεσημέρι Παρασκευής στην παραλία Κασόνια, στο λιμάνι της Καλύμνου. Στην καρδιά του Νοέμβρη, με 25 βαθμούς Κελσίου.

Μια αναμνηστική φωτογραφία των παιδιών της που παίζουν ξέγνοιαστα στη θάλασσα του μικρού ελληνικού νησιού που τους φιλοξενεί για λίγο στο μεγάλο ταξίδι της προσφυγιάς.

Μια εικόνα που ήρθε να ξορκίσει το κακό των προηγούμενων ημερών.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 162 επιπλέον λέξεις

Αριστερή πλατφόρμα

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

salo2

Ο μικροαστός ποιητής και στέλεχος της εγχώριας πατριωτικής αριστεράς Μανόλης Αναγνωστάκης, γράφει σ’ ένα του ποίημα, πως δεν παραδέχτηκε την ήττα. Κανένας μικροαστός δεν παραδέχεται την ήττα. Μια χαλαρότητα και μιαν αγαλλίαση μπροστά στις πρακτικές του περιφερειακού φαλλοκρατικού καπιταλισμού έφερε την ήττα σ’ αυτούς που είχαν προαναγγείλει μεγαλειωδώς νίκη νταούλια ζουρνάδες και αριστερή ελεημοσύνη. Μιαν αριστερά που ξεκίνησε ως Εσωτερικού με γαλλοτραφείς διανοητές και βαρόνους μεσοαστικής κουλτούρας. Όσοι δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν την ουτοπική δερματίτιδα του μεγάλου κόμματος έστησαν παραμάγαζα για να δελεάσουν αγνούς ρομαντικούς νέους που έκαναν την επανάσταση στα πάτρια δεξιά εδάφια και θελαν ένα κόμμα όχι συντελειακό και συγκρουσιακό αλλά ρυθμιστικό και φιλελεύθερο. Διότι οι αριστεροί του Εσωτερικού ήσαν φιλελεύθεροι άνθρωποι δημοκράτες με ομόλογα εξοχικό και ταξίδια αναψυχής στην Ευρωπαϊκή άβυσσο του διαφωτισμού. Άριστοι καθηγητές νεωτερικοί ακαδημαϊκοί αλλά τόσο μακριά απ’ το προλεταριάτο όσο η ζώνη του Κάιπερ απ’ τον ήλιο. Κι όταν αποφασίσεις να το παίξεις…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 188 επιπλέον λέξεις

Ο φόβος τρώει τα σωθικά

Ο φόβος τρώει τα σωθικά

Τρου στόρυ: Στην Νορβηγία η νυχτερινή έξοδος σε ένα καλό εστιατόριο κοστίζει μια μικρή περιουσία. Παρόλα αυτά, είναι σύνηθες το φαινόμενο να βλέπεις τους Νορβηγούς καλοντυμένους να στέκονται στην ουρά στο πεζοδρόμιο, περιμένοντας να αδειάσει ένα τραπέζι για να μπουν μέσα. Και αυτό, σε θερμοκρασίες …Νορβηγίας!

Σε ένα τέτοιο εστιατόριο δούλευε ένας θεόρατος πορτιέρης, ας τον πούμε Όλαφ. Είχε ένα υπεροπτικό ύφος που του το χάριζε η –προσωρινή– θέση εξουσίας που είχε απέναντι σε όσους θεωρούσε στο μυαλουδάκι του σαν «ανώτερούς» του. Με ευγένεια μεν, αλλά αυστηρά δε, έδινε το ΟΚ για να περάσει η επόμενη παρέα όταν έβγαιναν κάποιοι πελάτες.

Επόμενος στην σειρά ήταν ένας Άραβας, ας τον πούμε Άχμεντ. Όχι οπωσδήποτε Σαουδάραβας αλλά αραβικής καταγωγής. Περίμενε και αυτός υπομονετικά, με την φίλη του που ήταν Νορβηγίδα και η οποία δεν έβλεπε την ώρα και την στιγμή να μπει μέσα γιατί είχε ξυλιάσει.

Όταν πια ήταν η σειρά τους, η κοπελιά δεν περίμενε το ΟΚ από τον Όλαφ και όρμησε μπροστά για να χωθεί στην ζεστασιά του μαγαζιού. Ο Όλαφ αντέδρασε αμέσως. Άπλωσε την τεράστια, σαν κουπί, χερούκλα του στο στήθος της και της έφραξε τον δρόμο ξεκινώντας να πει: «Περιμένετε, παρακαλώ!»

Δεν πρόλαβε να κάνει κιχ… Σε κλάσματα του δευτερολέπτου είχε σωριαστεί στο πεζοδρόμιο με τον λαιμό του ανοιγμένο πέρα ως πέρα από το μαχαίρι του Άχμεντ. Πανικός, φωνές, τσιρίδες σκέπαζαν τον επιθανάτιο ρόγχο του Όλαφ. Αργότερα, στην κατάθεσή του ο Άχμεντ –που παρεπιμπτόντως δεν έκανε καμιά προσπάθεια να αποδράσει– εξηγούσε στους αστυνομικούς τον πολύ απλό λόγο για την πράξη του: «Μα έβαλε το χέρι του πάνω στο στήθος της κοπέλας μου!»

Οι Νορβηγοί –όπως και άλλοι λαοί της «πολιτισμένης» Δύσης– θεωρούν εαυτούς μη ξενόφοβους και φιλικά προσκείμενους προς τις ξένες κουλτούρες. Από την δική μου εμπειρία, φιλικός μπορείς να είσαι και με ένα αδέσποτο σκυλί που θα βρεις στον δρόμο και θα το φροντίσεις. Αυτό μπορεί να σε κάνει φιλόζωο αλλά με τίποτα δεν αποδεικνύει πως σέβεσαι το ζώο όσο και τον άνθρωπο. Αν σε δαγκώσει για οποιονδήποτε δικό του λόγο, ίσως θυμώσεις και στην καλύτερη περίπτωση, ίσως το αφήσεις στην μοίρα του. Στην χειρότερη, θα του ρίξεις κλωτσιά. Εκτός και αν πραγματικά το σέβεσαι εξίσου. Γιατί οι σκύλοι δαγκώνουν καμιά φορά ακόμη και το χέρι που τους ταΐζει. Το γιατί το ξέρουν αυτοί μόνο.